Gaua da, egun luze baten bukaera, gauza asko dira atzean utzitakoak, goizetik bizitakoak. Nekea da egunaren sentsazioa, lanean murgiltzearen ondorioa, goizetik egindakoa.

Eta horrela zer, zer uzten dugu guretzat? Eta horrela zer, zer maite ditugunentzat? Zergatik bizitzaren hondarrak utzi benetan axola zaigunari? Zuri, neri, gurí...

Gaur, berriz, ohikoa ez den zerbait egin dut nik: irrifar batekin hurbildu naiz zugana, maitasunaren seinale da. Honela, bizitza beste bidean doa, denboraren banaketa orekatua ta bakoitzari berea.

Barkaidazu ez banaiz gai izan, maite dudanari denbora eskaintzeko gai, maite dudana zaintzeko gai: zuri, neri, gurí...

Nik badakit; agian berandu da. Baina hau da nik sentitzen dudana, bihotzak agintzen didana: zu maite zaitudala. Horregatik, barkaidazu.

Es de noche, final de un largo día. Son muchas las cosas que desde esta mañana he dejado atrás. Tengo la sensación de estar cansado de trabajar desde tan temprano.

 ¿Y así, qué? ¿Qué dejamos para nosotros? ¿Qué para los que queremos? ¿Por que dejamos los restos de nuestra vida a lo que más nos importa? A ti, a mí, a nosotros.

Hoy, en cambio, he hecho algo no habitual: me he acercado a ti sonriendo, es señal de mi amor.
Así, la vida discurre por otro camino, repartiendo el tiempo de una forma equilibrada.

Perdóname si no he sido capaz de dedicar tiempo a aquello que quiero, de cuidar aquello que amo. A ti, a mí, a nosotros. Ya lo sé, quizás sea ya tarde, pero esto es lo que siento y lo que me dicta mi corazón: que te quiero. Por eso, perdóname.

Askea naiz

Egun gogorrean ere hemen nago, altxatu det nere burua. Eskaile(re)tan behera launaka jeitsita inolaz ez naiz motela. Gaur bertan frogatu nahi dut saiatzen al zeran nere itzala harrapatzen…

Ilargi betean, hego-haizean, jakin nahi det berdin nagoen. Nekezko gauean, goizeko ihintzetan, neregatik aldentzen zeran. Baina zuk frogatu dezu nere pausoak zure bidetik badoazela. 

Minutuetan, ordu luzeetan, distantzian ere aske naiz zurekin. Iparorratza bezela gida nazazu leku egokira.                   

Elkarrekin goazela, esan maitia haizearen norabidea. Gure hegalaldi horren sentimenduak bultza gaituela aurrera. 

Gerturatzen gituzten oihartzunek zu nirekin egoteko diote orain. Keinuka ari dan irrifarrean ni zurea naizela esaidazu. Elkarrekin gaudela, entzun maitia nere bihotzaren taupada: zarata ateratzean hitz egin nahi du, aske naiz zurekin, maitia. (Errepika) 
           

Elkar begiratzean, hitzen ixilean, ulermena gainditzean, sakonki maitatzean ta esatean, hegalak zabaltzen zurekin. (Errepika)

Maite zaitut

Zure begiak mintzo dira gaur, kristala bezain fin. Zure malkoetan kutsatzen da iraganak egin badizu min. Zure aurpegian isladatzen da hondamendiaren gertaera; etorkizunean egia aurkitzeko lurbirak izan ohi dira.

Senti (e)zazu: bizirik zaude. Ikus (e)zazu zure leihotik, dasta (e)zazu goiz eguzkia, har ezazu arnas berria.

Jai har ezazu zure pentsamenduan, irribarre egin, zurekin bainago!. Estutu nigana zure bihotza ta esnatu zaitez grin onez betea, argia bizi nahian. Leihotik sartzen printzak... Ihintza bezala goizean hemen nauzu, ene maitea.

Jardun zera, bai maitea, goizean zure gauzak egiten. Pausoka ereiten zabiltza, sentitu dudana sentitu al duzu? Bide bazterretik oinez nabil zure izena errepikatzen, zure maitasunak inguratzen nau, ez al da hori polita?

 
Maite zaitut, besterik ezin egin.
Maite zaitut, zu zara nere argi.
Maite zaitut, esaten dizut leihalki.
Maite zaitu, zu zara nere bizi.
Maite zaitut, zutaz naiz ni egarri.
Maite zaitut, zu zara nire ur garbi.
Maite zaitut, atsedenerako iturri.
Maite zaitut, zu nire mirari.

Gure uhartea

Gaur goizean, eguzkia esnatzean, bera aurkitu dut etxetik hurbil zela. Erraz ez, baina bere begirada umila disimuluz eskibatzea lortu eta denbora gelditu da, unea luzatuta, burura hainbat galdera ekarrita.

Orduen bueltan, tabernatik irtetean, gauaren hotzean hortxe jarraitzen zuen.  Eta ez zen hura ere une egokia itsaso berean ginela ohartzeko.  Zergatik bera hemen hotzez izoztu arte besteok gainetik zapaltzen dugula?

Hauxe da gure gizartearen zama! Olatuak garamatza, zentzugabeki, gure uhartera.

Gauean, lorik sakonenean, ametsezko paraje batean murgildu naiz.  Ez nuen esnatzeko gogo handirik, hura baitzen nire ametsezko lurraldea. Mundua beste bat zen, maitasuna errege, bake ta elkartasunaren lurraldea. 

Hauxe da...

Esta mañana, al amanecer, le he encontrado cerca de mi casa. No ha sido fácil, pero disimulando su humilde mirada he conseguido esquivarle.

Horas más tarde, al salir del bar, seguía allí en la fría noche. Pero no parecía ser tampoco aquél momento el adecuado para darme cuenta de que navegabamos por el mismo mar. ¿Por qué él ahí, helándose de frío, mientras nosotros pisamos su dignidad?

 ¡Ésta es la carga de nuestra sociedad! La ola nos lleva, sin sentido, a nuestra isla.

Por la noche, en el más profundo sueño, me he adentrado en un país perfecto. No tenía ganas de despertarme, aquella era la tierra de mis sueños. El mundo era otro, el amor reinaba, era el país de la paz y la solidaridad.

 ¡Ésta es la carga de nuestra sociedad! La ola nos lleva, sin sentido, a nuestra isla.

Ilusiozko hasierak

Denbora aurrera doa abiadan, bizitza atzetik doa bide berean. Laguna, ez zazu galdu zure aukera, egi bihurtu zure ilusioa.

Hauek dira ilusiozko hasierak, dena aurretik izaten duten uneak; aurrera jarraitzeko indarra ematen dutenak, gure kantuz apainduak.

Agian, hasiera batean zailtasunak, oztopoak daude; baina zuk sinesten duzuna beti,
izan helburu.. Laguna: zure bidea ibiliz egin, dituzun helburu ta amets onak lortzen saiatu.

El tiempo avanza rápido y la vida sigue su mismo camino. Amigo, no pierdas tu oportunidad, haz realidad tu ilusión.

Estos son los momentos de ilusión, aquellos que tienen todo por delante; los momentos que dan fuerza para seguir.

Al principio puede que haya dificultades, barreras; pero ten en mente siempre tu objetivo. Intenta, amig@, conseguir tus sueños y objetivos recorriendo el camino que tú mismo haces.

Estos son los momentos de ilusión, aquellos que tienen todo por delante; los momentos que dan fuerza para seguir.

Ekaitza denean

Eguzkia noizbait badoa itzaltzen edo ilargia pausoka jaisten, lainoak badira agertzen ta ekaitzak hurbiltzen, ez zaitez izutu, lagunak dizu laguntzen. 

Hitzak ere ez badira etortzen, zure liburu txurian ezin dotore janzten, umetxoen irrifarra ez baduzu ulertzen... ez zaitez izutu, lagunak dizu laguntzen.

Kontatuko sekretu bat, ene barne-barnetik datorrela, benetan. Konfidantzaz etor zaitez, aldamenean jarri, kontatu ekaitz hori.

Hodei ilun horiek desagertuko dira, iraganaren nekea arinduko. Zure ekintzen gidari zu zeu izango zara, maitasunez zaudela inguratuta, uneoro.

Lagun batek, lagun bati

Bizitzan opa dizut zorionik goxoena, ilargia beterikan duen gau-argia, eguzki distiratsu baten ikuspegia, erreka gardeneko kantu alai eta bizia.

Noizbait ikusi al dute zure aurpegia, barneko sentimendu ta grinen irria? Suzko maitasun horren iturria, baretasun onena, kantu ederrenaren irria?

Pausoka goaz elkarri eskuak emanik bide estu honetatik, ez dago besterik. Hemen nauzu, arren, bihotza hunkiturik bake ederrean murgildurik (maitasun zoria biziturik).

En la vida te deseo la mayor felicidad, la noche de luna llena, las vistas de un sol radiante, el alegre y vivo canto de un limpio riachuelo.

¿Han visto alguna vez tu cara, tus sentimientos interiores, tu sonrisa? ¿La fuente de ese amor de fuego, la mejor tranquilidad, la sonrisa del mejor canto?

 Cogidos de la mano, vamos juntos por este estrecho camino, no hay otro. Aquí me tienes, con el corazón emocionado e inmerso en la bella felicidad.

Mugan

Ezin onarturik, ispilu aurrean, gau goibeleko ondorioa. Non ote nintzen galdetuta, irudi haiek  zetozen...

Ezin gainditurik buruko mina, ohean etzanda ,memorian... kalea artean ziztu bizian... Oraingo hontan ni ez nintzen gidaria.

Atarian egun berria, nere horma eta sapaian urteak doaz bere bidean, ni izateko.

Ezin ulerturik misterioa: ona nahi eta lortu kaltea. Hitz goxoetan zapore mikatza, ezin lorturik korapilo hau askatzea.

Atarian... 

Zu zentozela

Larunbata honetan neure zentzu guztiak ametsetan zeuden; ihes zihoazen zure bihotzera. Zure zai nintzen geltoki zaharrean, zurekin nintzen arratsalde hartan.

Muxu bat emanik, lehendabiziko begiradaren zirrara. Bidean zehar, zuhaitzak mu(g)itzen zairen, beren sustraiak berberak zirela, zure sustraiak nigan zeudela.

Errealitate hutsa jausi da azkenik ilusiozko munduan; xirimiriak argitu dit burua. Pentsamenduok zu zaituzte maite, eta zureak nigan kantari.

Iluntzen ari da, baina gertu somatzen dut zure itzala. Lagundu arren, maita zaitzadan. Nere suaren distira begietan, zure begiez argiak ez du itzal.

Hau ote dugu bidea?
Ilundu aurretik...

Entzun erlojua, denbora aurrera doa etengabean, ur tanten gisa, itsasora heltzean. Tick-tacka etengabe gugan dugula, zure besoetan bakean naizela.

 Zurekin batera bidean noala, neurekin batera bizi zarela… neurekin batera bizi zarela.

Barruan

Lur berrietara

Oparitu neri